Doel Politiekids is imagoverbetering van de politie

Politiekids moeten zorgen voor imagoverbetering van de politie

“Kinderen vinden het geweldig, en als volwassene ben je sneller geneigd om iets niet meer te doen als een kind je er op wijst”, zo introduceerde het RTL4 journaal onlangs het onderwerp Politiekids. Kinderen tussen de 6 en 10 jaar houden eenmaal per maand een politieactie samen met de buurtregisseur, ouders en politiepersoneel. Gehuld in speciale kleding gaan ze op pad. Het politiepersoneel houdt de overtreder staande, daarna kunnen de kinderen hun ingestudeerde zegje doen. De Politiekids gaan na afloop naar het politiebureau om onder het genot van versnaperingen de volgende actie te bedenken. Ze hebben zich weer goed vermaakt deze woensdagmiddag.

Het project Politiekids is bedacht door Jack Druppers, buurtregisseur in Amsterdam, in samenwerking met de politieregio Amsterdam/Amstelland. Het is de bedoeling dat andere steden en politieregio’s ook enthousiast gaan worden. De handleiding van het project beschrijft op een nogal amateuristische manier de totstandkoming, doelen en uitvoering. Amateuristisch omdat het ongefundeerde oneliners bevat, subjectief is en geen diepgang heeft.

Wat zijn de doelen van de Politiekids? En worden deze ook behaald? Enkele doelen wil ik hier noemen. Als eerste wordt genoemd het opbouwen van een positieve relatie tussen de politie en jonge kinderen. Waarom moeten kinderen een relatie opbouwen met de politie? Enige gepaste afstand lijkt mij beter, tegenwoordig wordt dit al gauw verkeerd begrepen.
Druppers maakt vervolgens een vergelijking tussen de politie en de Politiekids door te stellen dat beiden trainingen moeten volgen; voor de kids heeft hij een weerbaarheidstraining in gedachten. Verwacht Druppers dat kinderen zich moeten verweren bij het politiewerk? Ik kan me voorstellen dat volwassenen zich van repliek dienen als ze in het openbaar worden terecht gewezen door kinderen. Maar van een gelijkwaardige discussie kan natuurlijk geen sprake zijn en dit is zeker ook niet wenselijk.
Het derde doel is werken aan een imagoverbetering van de politie. Kinderen in sociaal zwakkere wijken zouden de politie zien als hun natuurlijke vijand. Denkt Druppers dat ouders uit deze wijken staan te springen om hun kinderen op te geven? Er wordt immers van hen verwacht dat ze meehelpen. In de handleiding wordt gesproken van ‘een prachtige mix aan diversiteit’ als er zich kinderen hebben opgegeven. Ook daar zet ik mijn vraagtekens bij: ik kan met niet voorstellen dat bijvoorbeeld een zesjarig meisje uit een islamitisch gelovig gezin wordt opgegeven door haar ouders om op straat vreemde volwassenen aan te spreken op hun gedrag.
Het laatste doel is om kinderen te leren over waarden en normen en wat goed en fout is. Zeker op deze leeftijd moeten kinderen dat primair van hun ouders leren. Waarden en normen zijn persoonlijk, die kan en mag je een ander niet opdringen. Verkeersregels worden geleerd op school. In mijn ogen moet de politie zich beperken tot de geschreven waarden en normen: de wet en het overtreden daarvan. Daar heeft ze haar handen al vol aan.

Druppers zegt aan het eind van zijn handleiding alsnog iets heel verstandigs: hij wil het project aanbieden als studieobject voor studenten van de Hogeschool van Amsterdam. Ik weet al een paar prangende onderzoeksvragen: ‘Welk effect hebben de Politiekids op het imago van de politie?’, ‘Is het wenselijk dat de politie een relatie aangaat met kinderen?’ en ‘Is het pedagogisch verantwoord dat kinderen volwassenen in het openbaar aanspreken op hun gedrag?’

Ik verbaas me over de positieve aandacht die dit project krijgt in de media. Zodra er kinderen bij betrokken worden is het educatief en imagoverbeterend. Het omgekeerde is denk ik het geval: kinderen zijn tegenwoordig al mondig genoeg en krijgen een eenzijdig beeld van het werk van de politie.

Geplaatst in Geen categorie

Nieuws